Ya estamos metidos en pleno carnaval y seguro que muchos vecinos se disfrazarán. Nos gustaría hacer una recopilación de disfraces de los vecinos y publicarlos en el blog. Si te animas, no dudes en enviarnos una foto con tu disfraz y/o tu comparsa. El año pasado ya hicimos algo similar.
Mientras tanto, dejo volar la imaginación y me planteo como sería una comparsa con los comentaristas del blog. Algunos lo iban a pasar realmente mal dentro de sus disfraces
…
Si te interesó este artículo, deberías leer estos:







Entradas (RSS)
Yaaaa, pero, tenemos un problema, Houston.
El capitán Haddock es, aparte de mi alter ego, mi cara real. Lo que pasa es que ahora me afeito, y a veces llevo mechas.
¿Te importa que me disfrace de otra cosa?
JA JA
Bueno, yo estoy haciendo ejercicios de contorsionismo para acomodarme a mi avatar.
Eu non penso quitar a barba nin a boina, que fai unha friaxe estos días de car***o.
)
O meu disfraz é ben doado.
Daste un aire, pero terás que empezar a fumar.
jajajajajajajajajajajajajaja
No meu caso tería que olvidarme do cocido, do viño, das filloas e de todas esas caralladas tan ricas que fan que o corpo se deforme tanto, pero mentres a mente siga viva….¡Manda carallo, Rancilio e non che sería millor cambiar de avatar, porque vas acabar cun dor nos cadrís…¡
Unha aperta.
Pachara, ¿o que fumas non será un “Montecristo”?.
Unha aperta.
O que está mal situado no cadro darriba son eu, xa que estou no medio de Titaxú berrándome e de Pachara mirándome de reollo e botándome o fume do puro dos collóns, que cando vou ao estadio á ver ao meu Depor da ialma sempre tócabame un vello deses que levaban dous, un para cada tempo, e xa que agora ese vello xa non ven, ou é que vai noutro barrio ou demitiu das sagradas bancadas de Riazor.
Solicito unha modificación no cadro e que me poñan ao lado de Oscarcio para poder botarme a facer surf nesa fermosa praia, e tamén ao lado do que leva a cervexa para poder tomar un ghrolinho e enghraxar a ghorxa, como ben decía nos seus concertos Serxio Ces dos irrepetibles “Os Cempés”.
Se a miña petición non é aceptada, ide preparando as vosas cabezas que empezo a repartir coa miña variña para todos os lados….
Como podéis ver lo mio es una buena sopa humeante, y si lo acompaño con un buen cocidito y unas filloas según van saliendo de la filloeira y regado todo con un buen vino y licor café “feito na casa”………. ya puede haber crisis hipotecaria!!!
Merlín, aguanta el chaparrón como puedas, hijo. Ni te van a mover, ni vas a surfear.
Pero como me arrees con la varita, le pillo el martillo al de la esvástica, y verás que bien acabamos el día.
Un besito, guapetón.
Artabro, please: Guárdame un par (o dos pares) de filloas, anda.
Pues el mio no es que sea muy dificil lo único por el casco que no me cabrá por tener una buena cocotera, lo dicho que no falte el buen humor. Lo de las filloas no sería mala idea para hacerlo en una reunión de blogeros. Saludos.
pues no se hable mas,todos disfrazados nos metemos en el mio y todos al carnaval
Marchando dos filloas para Titajú, y de regalo un par de orejas con bastante azucar!!!!!!
Gracias, Artabro. Todo un detalle. Hoy comemos sopita de cocido y albóndigas en salsa de zanahoria con puré de patata y brécol al vapor, ¿quieres venir?
Trae el postre
Artabro non sei si quererá ir, pero eu si quero, plántome na tua casa nun intre, deixa a xanela aberta que aí vou.
Vou voandoooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo
je, la verdad es que la mía es una foto real, de un día de trabajo en la playa de Samil (reunión con un cliente), no estaba disfrazado del todo; aunque mis comentarios no lo destilen, en ocasiones tengo un exceso de sentido del humor y una carencia terrible de vergüenza (que me acarrea no pocos problemas, la ironía en ocasiones es difícil de discernir, y mucho más por correo electrónico)
Miraveles, te advierto que sin filloas no entras.
¿Filloas? ¿Donde,donde……………..?
Si hay filloas de por medio o un par de cervecitas frías acudiré. Ya podeis ir organizando algo estoy de vuelta para lo que gusteis.
No se me olvida un Carnaval que pasé hace unos cuantos años en Lalín.
¡Que Cocido, que Orellas !.
Algunos podriamos ir disfrazados de oreja, que es lo que parece nuestro avatar. (Por cierto ¿como se cambia?).
Mejor que cerveza será un buen albariño. y si no llega el presupuesto: vino de Betanzos
Vazquez, tienes que registrarte como usuario y luego escoger uno. Mira las instrucciones que puso Rancilio en este artículo:
http://www.barriodelosrosales.es/2007/11/por-fin-tenemos-avatares-en-los-comentarios.html
A todo esto, que es de Merlín que desde que lo habéis colocado junto a titajú no se le ve el pelo, bueno, el sombrero ;D
22, Merlín, si no es para tocar un poco los huevecillos con el tema del gallego, no entra. Pero ya le tengo yo preparado un artículo que le dará juego.
:::)))
un día entero sin polémicas y ya te aburres Xotengo? pues nada, a desempolvar los guantes de boxeo, que empieza la fiesta!
Acabo de llegar de las rebajas, sólo quedaban dos avatares.
Lo pasaría mal en mis disfraz, ni tan menudo, ni tan alto… con respecto al de la foto… con respecto al real, me vendría enorme.
Boas noites, en especial al cap**lo de Xotengo. Como levo todo o día atendendo á saúde dos meus pacientes desde as 9 da mañá até as 10 da noite, non puiden nin tan xiquera ver o blog en todo o día, pero é de agradecer moito que se lembren de ti, ainda que sexa para mal como o caralludo do nacho ese de Ferrol que temos que aturar por esta terra.
Avísovos que mentras estaba en quirófano ocurríuseme a feliz idea de disfrazar o meu avatar, e xa vos aviso que estou nilo. Espero que vos faga rir. Unha aperta para todos e un toque nos huevecillos para o que todos sabemos….
VICHES. E dicir galego e como a maxia da túa VARA, apareces. Xa falaremos.. Voume deitar. Ate de gustar o que teño preparado dende hai días. Agora descansa, necesitámoste ben esperto para cando publique o que che teño preparado
Xe puxen o disfraz, espero que vos guste….., en especial a Xotenguiño. Por certo no tempo do Entroido ídevos preparando que eu tamen teño preparadas moitas cousas…..
Quique, bienvenido.
¿Te ha dolido mucho, corasón?
Después de tomar en confesión a Xotengo y que haya tenido ya su penitencia, he descubierto que pertenece a una especie de hombres que se caracteriza por tener un lema en la vida que dice “Yo hago lo que diga mi mujer”
En este video podréis ver a Xotengo y sus amigos contando sus aventuras…
http://es.youtube.com/watch?v=zpImpKwDGo8
Buenas tardes… este año no hay fotos de la comparsa de “La gran moralla china”????
Emperador, tenga paciencia que de esa comparsa ya tenemos material. Estamos a la espera de si algún otro vecino quiere enviarnos fotos de sus disfraces. Daré de plazo hasta este fin de semana y publicaré las fotos de la aportación rosalera a los carnavales.
mmm… ok.. es que estoy ansiosilla por verlas.. jejejejejeje, esperemos que este año nadie se pique..jijiji
Hoxe recupero este disfraz de Obispo para acompañar á comitiva fúnebre no enterro da sardiña, o espectáculo de onte na rúa da Torre coa súa miss e o resto dos choqueiros foi apoteósico, hoxe choraremos o final deste Antroido blogueiro. Un saudiño tristeiro a todos
eu xa me puxen de luto, Merlín, non me atopaba cómodo có verde maruxiña entre as plañideiras.
Moi ben 22, así o teu hombreiro servirá para que elas apóiense nel e así podan chorar ben agarradiñas a ti, e aliviar o seu enorme disgusto do final do Entroido coruñés. Ten compaixón delas, acompáñaas no sentimento de dor, e se é necesario doute o meu santo permiso para que arrecendas nesas mulleres outros praceres que mitiguen o seu chorar. 22, por favor, cumpra a vontade do noso señor…, Amén.
claro! por eso se chama “o enterro da sardiña”, non é así? jijijijij
E por iso faise pola noite na praia, vexo que vai collendo o tranquiño, amigo 22
Su Santísima Merlín, ten que perdoar, pero vostede é poñer a sotana e sairlle os instintos testosteróns por todo-los botóns da mesma.
Éncheme de ledicia que disfrute vostede de tan bo humor e dunhas hormonas tan ben postas.
ATA SEMPRE!!
Bueno amigos, isto do Entriodo acabóuse, penso que cada ano anímase menos xente ao tema e iso é unha mágoa. Eu intentei facer o que puiden, espero que algun dos meus comentarios sacara un pequeno sorriso dos vosos beizos, e que algún dos videos que quixen compartir convosco fixeran olvidarvos un pouco dos problemas de todos e cada un de vós.
Pola miña parte penso que chega o meu final como comentarista neste blog. Espero que os que leeron o que fun escribindo co meu personaxe Merlin todos estes meses non pensen que o que está detrás do tecrado e él son a mesma persoa.
Merlin foi maleducado, terco, testarudo, un pouco egoista, faladeiro, faldeiro, fandangueiro, socarrón, irónico, e todo o que vos queirades ou teñades en consideración, para ben ou para mal, e eu, o que está detrás, penso que é hora de apagar o coche e deixalo ben aparcadiño no garaxe.
Quizáis algun domingo de sol busque a chave no caixón revolto e cheo de trapalladas da miña mesilla, e baixe por el, collamos a táboa e xuntos, Merlin e máis eu enfilemos a onda máis alta e forte que endexamáis viuse no Orzán, e cando ela nos leve e sintamos a liberdade e o poder do mar, volverei as Roseiras a contarvos que Merlin veu facervos unha visita.
Hoxe enterróuse a Sardiña do Entroido, e Merlin acompañóuna no seu viaxe, esperemos que alá polo mes de xuño, a sardiña molle o pan, coma sempre, e un pouco da sua maxia arda nas fogueiras da Noite de San Xoan.
Grazas a os que me fixeron rir e quixeron compartir as miñas inquedanzas, e desculpas de todo corazón a aqueles que ofendin coas palabras de Merlin.
SORTE E ATA OUTRA.
P.D.: non montedes moito balbordo no blog en contra del, que ten muy mal despertar, é mellor que o deixedes durmir, como fan os rapaces na praza do Humor co verdadeiro autor dese mago, o irrepetible don Álvaro Cunqueiro
¿Por que farías iso Merlín? Imaxino e espero que estéas de broma. ¿Quedaches sin oxíxeno no cerebelo anterior o irdes ca sardiña ó mar?
Deixache de lerias. Fas moito ben neste blog. Non fuxas.
Merlín, no se si estás de cachondeo o no. No se cuales son tus motivos para desaparecer. Ojalá que reconsideres tu postura.
Un saludo.
Xotengo, ¿é certo que Merlín non vai a escribir máis no blog?, ¿sabes algo?
Unha aperta.
No lo sé. Todavía no he tenido el gusto de conocerlo en persona. En todo caso, la esperanza que tengo es que el que se haya despedido sea el personaje Merlin y que venga el gran hombre que hay detrás, con otro nick.
“Apertado” quedas tu también.
Pensé que si os conociais o eso me hicisteis entender, por eso te pregunte a tí directamente. Ojalá tengas razón y aparezca con otro nick…Ave Fénix, ¿quizás?.
Saludos.
Merlín, ojalá vuelvas pronto de la cumbre de Azores.
Espero que salgas bien en la foto y que no te atragantes con ninguna galleta, eso sí, yo que tú no iría disfrazado de árabe.
Saludos.
Merlín, Merlín, quen me vai traducir agora os movementos da Titina e cía.?
O de árabe non iría por mín, Matapolos?
Non, Incrédulo, non vai por ti.
Dados os sues antecedentes neste Antroido, supoño que o amigo Merlín iría para Os Açores disfrazado de Bush.
A ver si o picamos e volve.
Saúdos.
A verdade e que Merlín caíame ben cando escribía coma mago. Cando o facía coma un ‘infiel de alto rango’ xa non tanto.
Merlín, supongo que tendrás tus motivos, pero por si sirve de algo, VUELVE!
Merlín, ¿eres tú? ¿Estás entre nosotros?.
Si es así, manifiéstate.
MERLIIIIINNNN
MANIFIESTATEEEEE
Jolín, Xotengo, que eso me da mucho miedo.
EMPEZASTE TUUUUUU
MATA POOOOOOLLLOOOOOOOOOS
¡Qué yo sólo quería ver a Merlín!
Prometo no fisgar más (por hoy ¿ayer?)
Estáis como cabras todos, absolutamente todos.
No deberiais jugar con esas cosas.. el mas allá existe… en cada hogar hay un ente esperando a manifestarse, cada noche cuando os senteis frente a vuestro ordenador sentireis un cosquilleo en vuestra nuca… será merlin? quien sabe.. lo invisible puede que se muestre ante vuestros ojos y después llorareis de terror.. jajajajajajajajaja..
Bueno el soplido también puede ser del pariente o parienta que quiere guerra..jajajajaja
Un saludiño
Me pondré en contacto con Jiménez del Oso con la intención de que me aclare la doble espiritualidad del Karma de los escribanos de este blog. Me acuerdo de una peli que se titulaba así, El Ente, buffff….¡ qué miedo pasé!
Saludos.
Pues te recuerdo querido duende que esa pelicula está basada en un hecho real, y volviendo a la realidad, yo me acuerdo cuando se estaba construyendo el edificio donde está hoy cuentame, la cantidad de veces que tengo ido a él por la noche con una grabadora.. y la cantidad de cosas raras se escucharon.. si si…riete que cuando se acerque la noche… jijiji…. una oleada de miedo recorrera tu espina dorsal… por cierte el jimenez de oso se murio el año pasado, pobrecillo mira que me gustaba su programa.. ahora sería Iker Jimenez… jajajajaja ( malvada risa de bruja).. jejejejejejejeje
Soy conocedor de la muerte del susodicho, cuando me refería a contactar, me refería a contactar con su espíritu que sobrevuela nuestras almas caidas en este infierno llamado mundo, ¿has apagado las luces?….Comienza la sesión. OMmmmmmmmmmmmmmm……Ommmmmmmmmmmmmmmmmmm…..ja,ja.
Iker, es un blando al lado de Jiménez del Oso. Y, si recuerdo que la peli estaba basada en un hecho real.
Saludos.
pues que quieres que te diga a mi Iker también me mola, la verdad es me muero de miedo.. pero pasaba más miedo con un programa que había antes en la radio sobre las doce de la noche. carajito eso si que daba miedo… y tampoco hay que apagar las luces o que quieres darte de mamporros con el fantasmita…aunque claro por el blog hay unos cuantos, bueno voy bucear en el sub-mundo
Iker, también me gusta, pero el otro tenía un aspecto más tenebroso.
De programas de radio el que más me gustaba era la Rosa de los Vientos, aunque lo emitian a horas muy intempestivas.
Saludos.
Hombre es que el otro ya solo la voz…hacía que uno se fuera por la patilla pá abajo, por cierto , yo creo que realmente deberíamos de hacer algún día una sesión de espiritismo con la gente del blog, y ver que salía de ahí… porque con la cantidad de veneno que se suelta a veces………….
Si, a veces, se suelta veneno, me incluyo. Pero, también hay muchas alegrías.
Intuyo que estas enojada con alguien;el otro día, me dieron un buen consejo….Déjalo correr…
Saludos.
Un día de éstos, cuando no tenga nada que decir, recordadme que os cuente lo que pasó en la casa de mi tía abuela Sinda, un caserón andaluz del 1600 y pico.
Allí se rodó uno de los capítulos de “Verano Azul”, concretamente el de miedo, y allí pasé la noche más terrorífica de mi vida, al lado de un pastor alemán y un collie aún más aterrorizados que yo.
Decir en mi favor que cuando me pasó lo que me pasó, yo no conocía la historia de la casa, pues la primera vez que pisé el sur fue cuando mis padres se mudaron, a los 19 años.
Toda una experiencia, así que yo no quiero saber nada de contactar con los muertos.
Como si no tuviera bastante con los vivos…
Anda, ¿no nos lo vas a contar?
eso.. eso que lo cuente, como me mola esto de pasar miedo.. yo que desciendo de una gran estirpe de brujas…jajajajaja.
Pero te voy a dar un consejo que me dio alguien hace mucho tiempo a tita y a todos.
Con los muertos es cierto que no se juega…pero
” No le tengas miedo a los muertos que no hacen daño… son los vivos a los que hay que temer”
Y con esto y un bizcocho nos vemos niños
Todo esto depende de las creencias religiosas de cada uno, en cierta medida.
Creo que la religión es el saco donde muchos echan sus miedos.
Lo duro es el día a día, (John Rambo)…ja,ja,ja.
El otro día me quede estupefacto con un programa de la tele. Salia una yonki y le preguntaban a que le tenía miedo y ella contesto: a la muerte no, es a la vida a lo que le tengo miedo.
Saludos.
Si puede que tengas razón.. la verdad es que muy religiosa no soy… no creo en los curas ni en las parafernalias que se forman a su alrededor..aunque nuestro cura es muy majo… pero mi experiencia me dice que después de la muerte, no es que alla un mundo mejor ni un paraiso ni esas cosas.. pero que algo existe eso si…que estamos rodeados de gente que no somos capaces de ver.. pero que en algunos casos si presentimos e incluso oimos y algún privilegiado puede ver… en fin que me enrollo y luego me direis que me falta un tornillo… por cierto tita me reitero en lo dicho en el proximo café quiero oirlo
Como a estas horas de la tarde no da miedo ni menda recién levantada de la cama, esta noche escribo la historia.
Es verídica y la vais a leer de primera mano, porque me pasó a mí. El resto de la historia es la historia de la casa y la de mis primos, que tuvieron su única experiencia con siete añitos y no volvieron a ir a casa de tía Sinda de noche, ni volvieron a entrar en la habitación dichosa en su vida.
Hasta la noche, entonces.
Encended las velas.
que guay… la leeremos entonces.. voy a disfrutarrrrrrrrrrrr
¿Será una historia de apariciones ó desapariciones?
Es que a mí, últimamente, todo me desaparece.
Que pena que hoy tengo guardia de noche. Mañana me enteraré.
Chao.Chao.
A ver.
La historia es larga, así que, si no queréis, no la leáis.
Ahí va.
Cuando se casó mi hermana mayor, heredé su habitación, y “Pipa”, un pastor alemán lleno de pelos y de 34 kgs de peso, decidió que aquella cama era muy grande para mí y usurpó parte de ella. Desde ese día, dormí encogida en una esquina mientras la miserable se estiraba a placer.
Cosa de dos años después, nos mudamos a Andalucía.
Si queréis sufrir un poco, os recomiendo una mudanza, en Renaullt doce, sin aire acondicionado, de Sangenjo a Motril (1000 y pico Kms), en pleno agosto, entre dos perros sudorosos.
Tardamos 20 horas en llegar. Salir de Galicia era un suplicio; mi padre conduciendo es para ir andando; había que parar por los perros que se ahogaban (y se mareaban), y no había autovía de Bailén en adelante.
Total, que cuando llegamos a allí, yo era un guiñapo humano con menos ganas de conocer el “hermoso” pueblo que de correr un maratón, pero la sorpresa fue al ver que nuestra nueva casa no estaba terminada, y tuvimos que vivir en el caserón de la tía abuela Sinda.
La casa era preciosa. Un caserón andaluz con patio interior, con todas las habitaciones comunicadas entre sí.
Yo estaba tan cansada, que cuando pude (después de saludar a la familia) me fui a acostar. Pipa, la traidora, prefirió quedarse en el jardín haciendo la vida imposible a Cleo, la gata de Tía Sinda.
Dormí cual ceporro una barbaridad de horas, y me despertó, a no sé que hora, una serie de suspiros que rompían el alma, y creyendo que era Pipa durmiendo en el suelo (pues el calor era insoportable), eché la mano al suelo pero no había nadie. Al tener la habitación dos puertas, creí que se había ido y me levanté.
La familia estaba toda en el comedor (ventitantas personas), y la ovación fue terrible. Que si vaya horas, que si vaya marmota… Y en esto que comento que me despertó el perro, y mi padre se da la vuelta y me dice:
-Pipa ha dormido fuera; no ha entrado en casa desde que llegamos aquí.
Y salta mi tía Cristina:
- Sería el fantasma.
Aquí me senté, pensando que llevando tan sólo unas pocas horas en Andalucía, y ya el humor andaluz me estaba tocando las narices.
- Ya. El fantasma- dije yo.
Y salta mi tía abuela Sinda:
- Niños, contadle a vuestra prima lo que pasa en esa habitación.
Y mis primos (cuatro críos, que tendrían 10 años en aquel momento) me comentaron que hacía dos o tres años se habían quedado a dormir en ese dormitorio, y que les despertó un ruido. Los cuatro juran en hebreo que una señora mayor, plateada, muy brillante, pasó flotando desde el balcón hasta la puerta de comunicación con otro dormitorio, y desapareció.
Salieron pitando a tomar por asalto la cama de tía Sinda, que fue a ver que pasaba y que no vio nada, y que tuvo que compartir cama con 4 energúmenos que lloraban y gritaban.
La cara de escepticismo de Titajú debía ser tal, que me hicieron una prueba.
Llamaron a los perros (un doberman llamada Xana con una mala leche impresionante); Pipa; y el collie, Luana, e intenté hacerlos entrar en la habitación.
Su reacción fue encoger el rabo, agacharse, lloriquear y aplastarse contra el suelo. Y no entraron ni con chocolate (método hasta le fecha, infalible con mis perros).
Yo no vi nada, pero oí claramente los lamentos varias veces. La gente que ha dormido allí ha visto cosas, desde un periódico pasando las hojas solo (y no por el viento), una mecedora meciéndose sola a ritmo acompasado, los niños vieron a la señora… y no sé si algo más. Lo que sí puedo decir es que ninguno iba con preaviso.
Las grabaciones que se hicieron no dieron resultado ninguno, pero yo no volví a dormir allí. Marché a la casa sin terminar (que no tenía ni puerta), y los perros se vinieron conmigo más felices que nada.
Mis primos tampoco se quedaron nunca más a dormir, y aunque iban por el día, sólo entraban al comedor, a la cocina y al jardín. Para ir al baño (que estaba en esa habitación) iban a un bar en la calle.
La casa tenía mucha historia, puesto que tuvo, en su día, pasadizos que la unían con la playa (por el contrabando). Al tirarla, aparecieron vasijas precintadas con aceite, harina… tapiadas en paredes; aparecieron dos armaduras también en una doble pared. Había agujeros de bala de la guerra civil… Pero nadie supo jamás quien era esa señora “flotante”, ni supimos porqué se oían cosas raras, ni porque se movían las cosas solas.
Posiblemente todo tenga su explicación; pero yo vi a tres perros aterrorizados, y no lo olvidaré jamás.
Así que , el más allá, donde ahora residen tía Sinda, Pipa, Luana y Xana, es una cosa que me produce un respeto considerable, y prefiero dejar el tema tranquilito.
Espero que la historia (si la habéis aguantado) os haya entretenido y gustado.
Y fin.
Vaya que suerte Titaju!, tu sin hacer nada, te encuentras con ese misterio y yo que estoy deseando contactar con un muerto, uno en particular, no hay manera chica, quizás pueda acercarme yo a casa de tu tía abuela Sinda a ver si tengo más suerte, dame alguna referencia más, anda, se buena
Pues vas a tener un problema, porque la casa la vendieron para hacer pisos hace unos quince años.
Y, después de ver el pánico de los perros y el miedo que yo pasé, lo de suerte lo dejo a un lado. Preferiría mil veces no haber tenido esa experiencia.
Pero eso lo dejo a la conciencia de cada uno, la libertad, y las ganas que tengan de pasarlo bien, sea a costa de los vivos o de los muertos.
Me ha encantado la historia niña, y la verdad es que posiblemente esa persona que has oido tenga algún tipo de relación con la casa, yo que entiendo un poquito del tema.. aunque no se lo digas a nadie que luego me toman por loca..jajajaja.. entiendo que el miedo es irracional, pero la mayor parte de las veces esas apariciones pasan bastante de nosotros, ni se molentan en mirarnos .. ni ná… la realidad de eso es que poco tiene que ver con las pelis de terror.. y una cosa que has dicho y es bien cierto.. el tema de los muertos hay que tratarlo con delicadeza, tenerle muchisimo respeto y dejar que los muertos descansen en paz ya que algunas veces se mantienen en este mundo gracias a nosotros.
Un saludo..el resto de mi sabiduria te la cuento tomandonos un café.. jajajajaja
Lo dicho tita.. hablaremos con ese café.. ya que el cachondeo que produce el tema.. no es mucho de mi agrado.
Un saludo a todos y me voy a currar
Curioso que los perros no quisieran entrar en esa habitación. Ellos perciben cosas que nosotros no podemos. La historia de esa casa resulta muy interesante. Si Iker Jiménez se enterase, seguro que le gustaría tener más información.
Saludos.
La gran brujilla, perdona a Marta, es que ella es de piñón fijo. Ya ha borrado su comentario no era del todo oportuno. Tal vez haya que tomar estos asuntos en serio. No le hagas mucho caso, solo está aquí para tocar las narices, aunque yo, igual que ella, no creo en estas cosas, aunque habelas hailas.
jolines es que yo no me rio de las cosas que son importantes para otra gente.. y para mi este tema es delicado ya que tengo muchisimos motivos para no reirme.. sniffff…..snifff
Lo que dicen las personas puede tener su explicación, pero lo de los perros da un miedo ….