Nuestro vecino y comentarista Miguel ha escrito un comentario en este artículo que no podíamos dejar pasar sin darle la importancia que se merece. Ahí lo copiamos íntegramente:

“Estos atontaos aún no se han enterado de lo que significa ser gallego. Los ‘normalizadores-xk-sí’ aún piensan que ser gallego es algo “que te pones”, como si fuera una chupa de cuero para ser motero. Y es que no lo entienden.

Ser gallego se lleva en los genes, en los huevos (o en los ovarios si eres gallega).

Ser gallego significa revivir cuando tu pituitaria puede oler el mar tras pasar el telón de grelos de Piedrafita cuando vuelves del páramo mesetario. Es emocionarse viendo la nieve en el Padornelo o caminado los senderos de Ancares. Es haber nacido sabiendo nadar (bueno, eso es ser de ferrol, pero vale).

Es el gusto por la mesa honesta, sin mariconadas de chef ni chof. Es el gusto por invitar a comer porque eso es dar las gracias de corazón. Es pensar en una enchenta cada vez que hay patrón. Es atreverse a meter en la cazuela todo lo que nada, corre o vuela, aunque sea tan horroroso como una centolla.

Es no avergonzarse por ser pobre si se es honrado.

Es cuidar y respetar a tus mayores y escuchar con respeto cuando hablan porque saben más que tú. De todo.

Es poder vivir en un valle entre montañas sin sentirse encerrado, sino abierto al mundo. Es sentir que la lluvia te limpia y no te moja. Es ver la hermosura que hay en un campo de humildes patatas. Es ponerse cachondo con el olor a hierba recién cortada. Es tener una vaca y ponerle nombre porque es de la familia y se lo merece.

También es subir y bajar al mismo tiempo, ser patrón de tu propia vela, sacar la recortada por asuntos de lindes o quemar un monte por unas pajas allá.

Todo esto (y más que se me escapa) es lo que significa ser gallego; cosas de dentro, de las entrañas. Cosas que o las llevas o no.

Lo demás, lo de los colorines, las banderolas o incluso la lengua en la que nos expresamos, son meras circunstancias.

Un gallego es gallego aunque hable japonés. Por cojones”.

Si te interesó este artículo, deberías leer estos:

45 Respuestas a “Ser Gallego”
  1. Anónimo dice:

    Pues parece que el comentario ha gustado fuera de este blog: http://lahuelladigital.blogspot.com/2008/07/ser-gallego.html

  2. éche o que hai dice:

    Por suposto que un galego é galego aínda que fale xaponés ou español… pero o certo é que a única lingua nada en Galicia é o galego, e ningún castelanfalante pode negar a súa importancia como símbolo de identidade da nosa cultura.

  3. Miguel, eres un AS (o un MARCA, o algo así).

  4. miguel, me has emocionado y todo. Y por supuesto, estoy totalmente de acuerdo contigo. Y sobre el comentario nº 2, yo no niego ninguna importancia ni al gallego ni a ninguna otra lengua, pero yo soy gallega, mi lengua materna es el castellano y no quiero imposiciones de ningún tipo.

  5. Matapollos dice:

    Entonces…, ¡ yo también soy gallega !
    Gracias, Miguel, por recordármelo. Hay quien, “por meras circunstancias” quiere negarnos nuestra identidad.

  6.   106 cholo dice:

    yo naci en madrid, y me considero coruñes y gallego aunque no me dejen, porque a veces no me dejan eh?, lo que pasa es que yo hago mucho mas que ellos por coruña y por galicia porque es la tierra que siento y donde vivo

  7. toda la razón; también ser gallego es quejarse cuando no para de llover tanto como cuando lleva apenas dos días haciendo sol y calor :)

    cada vez estoy más convencido que el nacionalismo ése que como dices se ponen algunos tiene más de enfermedad alimentada por el odio que una verdadera elección política

  8. Lo que está claro es que “ser gallego” no es solamente hablar en gallego. Ayer mismo tuve esta conversación con funcionarios de la Xunta de Galicia y me decían que “están hartos de que se les imponga hablar en gallego” y que “se ha pasado de la dictadura del castellano a la dictadura del gallego”.

  9. Dende logo o impacto da publicidade é inmenso. Hai que agradecerlle á cadea de supermercados o redescubrimento desa galeguidade xa esquecida desde a famosa “fiesta jolgorrio”.

    En fin, claro que se pode ser galego en galego ou en castelán, ou nas dúas linguas, que sería o mellor.

    Pero faime gracia ese argumento seudoliberal de que o feito de que se impartan clases en galego, ou que se esixa aos funcionarios un coñecemento da lingua é unha “imposición”.

    Supoño que tamén é unha imposición contra a miña liberdade ter que estudiar o idioma da pérfida Albión, cando eu prefiro a lingua de Voltaire, ou acreditar o meu coñecemento de outros idiomas para traballar no estranxeiro.

    Os nenos non teñen problemas coas linguas. Certo que os nacionalistas están apañando agora as consecuencias de estender durante anos o famoso argumento da lingua materna, que francamente é unha parvada.

    Teño visto nenos de parellas aos que cada un dos pais lles falaba nun idioma diferente, que ían a unha escola noutro idioma diferente, e que eran coidados algunhas horas por unha persoa que lles falaba nun cuarto idioma. E aprendían os catro idiomas sen maiores problemas.

    E aquí parece que é un grandísimo problema que os nenos aprendan dous idiomas en condicións de igualdade, para relacionarse sen formar comunidades divididas pola lingua coma en Bélxica.

    E digo dos idiomas, pero quero dicir tres ou catro, que non estorban nada e cantos máis idiomas se falan menos costa aprender algún máis.

  10. viva galicia,viva los gallegos y viva Miguel.

  11. Ostras, muchas gracias !!!

    Gracias a Xoteño y Rancilio por darme cancha y al resto de mis convecinos por leerse mis comentarios, largos y tochos las más de las veces, pero intentando la honestidad siempre. Si en un barrio lo más importante es la gente, con vecinos como los aquí presentes va a ser cierto que Rosales es el mejor barrio del mundo :D

  12. jf-sebástian dice:

    Te felicito Miguel. Has acertado de pleno en tu articulo. Lo comparto al 100 por 100.

  13.   127 pandora dice:

    A pesar de no disponer de tiempo, ya que algunos estudiantes no hemos acabado aún los exámenes, no puedo dejar escapar esta oportunidad para exponer mi humilde opinión. Me ha sido imposible pasar de leer un artículo tan interesante sobre un tema de rabiosa actualidad (como dirían muchos periodistas) por eso quiero felicitar a nuestro vecino Miguel por habernos deleitado con sus palabras y sobretodo por la valentía de enfrentarse al tenso mundo bilingüe en el que se encuentra culturalmente nuestra Galicia.

    Estoy totalmente de acuerdo con él, puesto que ser gallego no es ser un nacionalista del bloque, ni ser facha es celebrar la victoria de la Eurocopa (como ya he escuchado). Ser gallego es algo más profundo que muchos no conocen, lamentablemente, hasta que salen de Galicia y conviven día a día con la morriña; es llegar a Madrid y que te digan con una sonrisa en la cara -eres gallego, verdad? porque tienes un acento que ni aunque hables español se te va a quitar, y multitud de experiencias que seguramente cada uno de nosotros ha experimentado al salir de aquí.

    Por otra parte también estoy totalmente de acuerdo Milio en que los chavales deberían aprender más de una dos o tres lenguas porque cuántas más aprendan de pequeños más fácil les será en el futuro ampliar sus conocimientos. Personalmente en mi casa siempre se ha hablado portugués y español y no hemos tenido ningún conflicto para diferenciar los idiomas. Debemos pensar que cuando llegamos al colegio nos enseñan inglés, una vez en el instituto compaginamos inglés y francés y algunos suicidas, como en mi caso, llegamos a tener clases de 6 idiomas a la vez (español, gallego, portugués, inglés, latín y griego) y la verdad es que siempre te queda el gusanillo, cuántos de vosotros nunca pensasteis… pues me encantaría saber alemán/ruso/chino/japonés/árabe, etc.

    En definitiva, idioma es un rasgo característico de una etnia, de un pueblo, de una nación pero no es el único, también un pasado histórico en común, una tradición literaria, unas costumbres arraigadas… ¿por qué hemos de limitar a tan poco algo tan grande como la identidad gallega?

    y si no, pensemos en el anuncio de Gadis aquel que decía, como hoy decimos nosotros: “somos gallegos”

  14. Opinion dice:

    Opino que para defender, en este caso el tema de debate: la LENGUA Gallega, no hay que imponer. Estoy de acuerdo en que hay que defenderla, promocionarla, seguirla enriqueciendo, pero la manera no es ésta que quieren imponer y, por lo que podemos percibir todos, son los del “Bloque” los que más se empeñan. Pues no están haciendo ningún favor ni a la lengua ni a los gallegos!

  15. VAZQUEZ dice:

    O dixen,¡ falas como Zoroastro!

  16.   19 Fco. Javier dice:

    Les preguntarán a los niños o a los padres para decidir en qué idioma se expresa el profesor?
    http://www.laopinioncoruna.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2008070200_2_203019__A-Coruna–Metro-idioma-guarderias

  17. O que me faltaba por oir, así que agora os funcionarios da Xunta están fartos de que se lles obrigue a falar en galego. Increible. E logo que coidaban eles. Quen lles paga. Só faltaría que os funcionarios da Xunta non tivesen a obriga de coñecer e fala-lo galego perfectamente, Ata ahí poderiamos chegar.

    Viva Galiza.

  18. En canto os que din que canto máis obriga de fala-lo galego, menos se falará, coido que están moi errados. Se non fose pola política lingüistica que se está a levar últmamente na xunta, de seguro que o galego desaparecería en pouco máis de 10 anos.

    Por que nos temos que queixar sempre de que hai que estudiar en galego na escola. ¿Donde vivimos?, en Galicia ou en Rusia. Coido que en Galicia, non si, polo tanto, que ten de estrano que aquí se estude en galego.

    Ai, canta normalidade falta neste pais noso, canta, por non dicir canta incultura hai, canta.

    Os tempos son chegados. Viva Galiza. Un saudo nacionalista e de clase.

  19. E por certo, amar e sentir un pais, tamén é amar e senti-la súa lingüa, polo tanto o que ama a Galicia tamén debe ama-la súa lingüa, e polo tanto utilizala de cotio e non só para presumir de galegos de cando en vez.

    Sentir galicia e sentirse galego, e orgulloso de selo, ten que ser motivo de transmisión interfamiliar, o cal quere dicir que se debe senti-lo idioma e propagalo ós seus fillos, facendo que estes tamén o amen, e non que o odien, cousa que parece que estades empeñados en facer moitos dos participantes neste blog. Se amades Galiza, demostraino, falando galego con vosos fillos na casa. Que non vos de vergoña.

    E iso non quere dicir que os vosos fillos non vaian coñecer e usar tamén o castelán, e o inglés, e o francés, etc.., por suposto que si, todo e compatible. Pero dende logo, o camiño é fala-lo galego cos vosos fillos, para que haxa “normalidade”, que falta moito disto neste querido noso pais galego. Non vos preocupedes polo castelán, que non desaparecerá, falano no mundo millóns e millóns de persoas. Tranquilos Señoritos castellanos, vuestro idioma está a salvo, salvemo-lo galego, que iste si que corre risco de desaparecer.

    En fin, aló cada quen que reflexione sobre o que veño de dicir. Os tempos son chegados e máis que chegarán.

  20. Matapollos dice:

    PERRI, los tiempos en que los padres se avergonzaban de hablar gallego delante de sus hijos, por suerte, ya quedaron atrás.
    Al paso que vamos ¿tendremos que avergonzarnos de hablar castellano delante de nuestros hijos?
    Creo que en igualdad de condiciones, la mejor política de normalización sería la del “laissez faire”…

  21. VAZQUEZ dice:

    Lo que habría que hacer es dejar de llamar castellano al español, es la lengua de todos no solo la de Castilla. Se habla en Aragón, en Murcia, en Extremadura, en Andalucia, en Cantabria y hasta en Asturias y Leon; además no nacio en Castilla sinó en La Rioja, muy cerquita del País Vasco.
    Si se le llamara español creo que no habría el rechazo que ahora hay por parte de los nacionalistas aldeanos, pues el termino tambien engloba a su terruño

  22. VAZQUEZ dice:

    Otra cosa: la bandera que adorna este magnífico comentario de Miguel, ¿es la gallega monarquica o la gallega republicana?; lo digo por el pedazo de Corona y el pedazo de copa, o sea copón

  23. Anónimo dice:
  24. VAZQUEZ dice:

    Muy bueno el artículo, pero lo único que me aclara es la incongruencia, ¿como es posible que en un estado aconfesional, del cual forma parte Galicia, esta adopte un escudo que es a todas luces partidista,católico, apostólico y romano?
    ¿Que piensa el Bloque, o el Psoe, o IU?
    ¿Como se pretende aglutinar a todos, sin distinción de credo, bajo un escudo eclesiastico de una determinada creencia)
    ¿Que pinta la Academia Gallega en este entuerto? ¿No debería ser la Xunta?

  25. Chapeau Miguel. Lo has clavao. Eres del Pérez-Reverte del barrio.

  26.   87 Incredulo dice:

    As enseñas están ahí dende hai anos. Ainda que estou dacordo en que o escudo e eclesiástico, non hai que olvidar as épocas nas cales foi ‘posto oficialmente’, e por tanto as normas que rexían por parte dos que mandaban que non eran outros que os da Praza de San Pedro en Roma

  27. Opinion dice:

    Esto lo hacen para enfrentar al pueblo y DESVIAR la atención de los temas acuciantes hoy en día en el país, llámese “desaceleración, ralentización, – como Ud. quiera llamarlo Sr. Zapatero: CRISIS económica” en toda regla. Problemas sociales, paro, Educación, etc etc etc. No nos engañemos.

  28. quemasdaminombre dice:

    Oles tus esos….
    me ha encantado tu articulo
    Soy gallega de adopcion , en mi casa nunca se hablo gallego pues mi padre aunque vasco tampoco me impuso el euskera ( o vascuence que se decía antes) así que se de buena tinta lo de ser de un sitio y que te tachen de no ser de nada
    Yo vivo Galicia tal y como tu describes, la quiero con el alma, aprecio lo bueno y tolero lo malo. Hablo gallego….si señores cuando se tercia y cuando a mi me da la real gana

  29.   7 Titajú dice:

    Y para rematarla, diré que adoro Asturias. Me parece una tierra increíble, rica, hermosa, con buena gente y gastronomía impresionante, pero jamás se me ha pasado por el jerolo aprender bable.
    Rarita que es una.

  30. VAZQUEZ dice:

    Para amar una tierra hay que conocerla (igual que a la gente), conozco Asturias, la he recorrido de punta a punta, he andado por sus brañas, he subido a sus montes,he visitado sus pueblos y aldeas… pero claro eso mismo me pasa con el resto de España, resultado: adoro a España.
    El bable no deja de ser un dialecto, mezcla de castellano y gallego con algunas palabras propias

  31.   7 Titajú dice:

    Como te pillen los asturianos te van a correr a gorrazos. Yo no distingo el valenciano del catalán y ellos siguen erre que erre que son idiomas distintos.

  32. VAZQUEZ dice:

    El Idioma es el Catalán, el Valenciano y el Mallorqín son dialectos del Catalán.
    Idioma es una lengua derivada de otra que ya no se habla y que además tiene sintaxis propia.
    Si la lengua es una variación de otra que se sigue usando, entonces es un dialecto.
    En españa hay cuatro idiomas; Vasco, Catalán, Gallego y Castellano.
    Luego estan los dialectos.: el Bable, el Castúo, el Panocho, la Fabla.
    !Ah¡ Se me olvidaba el idioma Caló

  33. Vazquez, no te confundas. en casa tengo un asturiano asturiano, y siempre dice que “Asturias lle nación” (por aquello de que es el único territorio sin conquistar).
    Ahora ya está acostado y no le voy a decir nada de que no ves la diferencia, porque sino se levanta y te la explica (y la explicación es un tostón, te lo aseguro)

  34. peter pan dice:

    He estado unos días fuera, absolutamente desconectado de internet y casi del mundo y vengo con ganas atrasadas, así que voy a explayarme un poquito, lo siento por la gente de bien.

    El caso es que un amigo es aficionado al tiro al plato. Su carácter nervioso y temperamental, no parecen casar mucho con una afición que exige temple y sangre fría. Quizá llegó a ella rebotado de la caza en la que por hacer un símil futbolero, su resultado más habitual era el 0-0, ni él mataba una triste pieza, ni las piezas lograban matarlo a él.

    Su tránsito por la nueva afición le supuso no pocos sinsabores de todo tipo, económicos (tuvo que comprar una escopeta especial), de tiempo (largos desplazamientos a campeonatos) y deportivos (como es natural, empezó flirteando con los puestos bajos de las clasificaciones).

    Al cabo de un par de años, al fin, consiguió un valioso tercer puesto y el consiguiente trofeo de un tamaño considerable. Cuando llegó a casa pletórico, lleno de orgullo y satisfacción, corrió a enseñarle el trofeo a su señora esposa, quien, sin apenas levantar la vista del televisor le espetó con desdén: “otro trasto más”.
    De semejante jarro de agua fría no se ha vuelto a recuperar. Desde entonces, el hombre acude de vez en cuando, casi a hurtadillas a determinados torneos y los trofeos que recibe, los va amontonando en el trastero, a sabiendas de que su traslado al tercer contenedor del punto limpio, es cuestión de tiempo.

    Y es que, para qué nos vamos a engañar, mucho o casi todo de lo que hacemos los chicos no tiene otra finalidad que impresionar a la chica.

    Servidor, sin ir más lejos, que no ha sido obsequiado por la naturaleza con los dones de la locuacidad y en la calle resulta un tipo más bien seriote y parco en palabras, encontró en el blog, al igual que mi amigo en el tiro al plato, el medio ideal para intentar lucirse e impresionar a la chica (a mi chica, se entiende).

    Por desgracia, al igual que mi amigo, yo también recibí mi jarro de agua fría, hace tiempo, cuando después de mis denodados esfuerzos por escribir comentarios ocurrentes y vistosos, la chica (mi chica), tras echar un vistazo al blog me espetó: “éste Miguel, sí que escribe bien”.

    Desde entonces odio en secreto a Miguel y si lo reconozco aquí publicamente es porque el psiquiatra me recomendó dar salida a mis sentimientos. También me explicó que, aunque me tranquilizara mucho, el hecho de clavarle agujas a un muñeco de trapo no me ayudaría en absoluto y que el condenado Miguel seguiría escribiendo bien.
    Por lo que se ve, el maldito psiquiatra tenía razón.

    Afortunadamente, queda algo de justicia divina y para compensar, quiso el azar que de todo lo grande que es Galicia, pudiendo haber nacido en Coruña, o en Lugo o en Betanzos, al subsodicho le tocó nacer en Ferrol.
    Definitivamente, no es posible tenerlo todo.

  35. Peterpan, lo que tu necesitas, yo te lo puedo dar. Sabes que siempre te idolatré, te idolatro y te idolatraré. Esa chica no te conviene. Abandónalo todo y entrégate a mi. Bueno, a mi no, a “ellos”.

  36. Por cierto, dile a tu amigo que me gustaría conocer su “escopeta”, que yo tengo dos enormes “blancos” para que no falle.(Odio el topless)

  37. lamastelle dice:

    Vilmente copiado en la web :-) .

  38. Ad Mira Dor dice:

    Que gran post!

    Esqueceches unha cousiña: a “Es ponerse cachondo con el olor a hierba recién cortada” tiñas que engadirlle “e co cheiro da terra na que acaba de chover” :D

    Saúdos!

  39. yo personalmente me siento Gallego, aunque haya nacido en Francia y este viviendo en Sevilla, desde pequeño en casa se ha hablado Castellano, Frances y Gallego, y asi entiendo yo la cultura, no renegar de lo que somos, yo soy Gallego por ser hijo de Gallegos, como tu bien dices lo llevo en los genes y en los huevos, me emociono cuando entro en Galicia, lloro cuando me despido de ella, yo lo llevo en las entrañas, lo llevo dentro, y hoy estoy muy orgulloso de ver a mis hijos entender y hablar el Gallego, a parte de hablar Castellano, Frances y Ingles. Tenemos que defender nuestra lengua, eso si sin imponerla, como lo hago en mi casa, pero tampoco tenemos que ocultar los sentimientos que uno siente cuando escucha una cancion en Gallego, o esta disfrutando de fotos, peliculas o reportajes de Galicia.
    hay una cancion de Ana Kiro que lo dice todo,
    Falalle Galego. Falemos Galego, non nos avergonzemos da nosa cultura, a nosa identidade e da nosa lingua.

  40.   7 Titajú dice:

    Pues vuelve a Galicia y deja que tus hijos se empapen del gallego sin ver el castellano.
    Luego hablamos.

  41. Esquecedes todos que ser galego tamén é ver a túa nai cambiar de lingua, pasar a falar castelán, coa farmaceutica, o médico ou o político, porque a ela lle ensinaron que falar en castelán é de máis nivel, e galego fálano os pailáns, e a ese política, banqueira, farmaceutica tamén lle ensinaron que quen lles fale en galego non merece a pena, por non ver sufrir a miña nai, e que non sinta que é menos cando fala na lingua na que aprendeu todo, por eso defendo a miña lingua

  42. Miguel, como bien dices no hay que cosa que más ofenda que la verdad.

    La realidad de las cosas es lo que más nos cuesta siempre asumir.

    La susceptibilidad del personal no tiene límites.

  43. Gallaecia dice:

    Moi dacordo co artigo menos no tema da lingua, por suposto. Mágoa que algo tan noso esté tan contaminado e politizado, sexa de quen sexa a culpa de contaminar, e mágoa que moitos galegos se deixen intoxicar até importarlle unha merda a perda das súas raices. Sen acritude.

  44. vivirparaver!!! dice:

    “Anonimo” canta razón tes!!! ser galego tamén e eso menospreciar a lingua nai, a lingua da nai… ou da avoa… pero eso só para algúns, pode que cada día para mais, tristemente é así. Eu sinto que sentirse galego é moito mais que falar galego, pero tamén sinto que polo menos para min a base dese sentimento é o galego, todo eso que di o tal Miguel tamen o son outros moitos pobos porque o que está describindo Miguel e “ser de aldea” e as aldeas ainas tamén fora de galicia, pero só nas aldeas galegas se fala en galego… e ademais nas aldeas galegas só se fala galego. Tamén estou orgullosa de saber falar o castelán, e algo de inglés.. pero o día que en galicia xa non axa con quen falar en galego enton sentireime “ciudadana del mundo” non galega. E non sei porque tanta teima con eso de que nos imponen el gallego, so polo feito de que hasta fai pouco había en galicia un intento de salvar a esta noble lingua da seu vertixinoxo camiño cara a extincion…

    Parabens os “antigalego” xa somos moitos os pais galegofalantes con fillos castelanfalantes algo moi significativo..

    Os 5 anos eu era bilingüe… os meus fillos os 5 anos son 100% monolingües en castelan.. faltaria mais.

Deja una Respuesta

Al publicar el comentario, estoy aceptando las condiciones de participación.


Creative Commons License